Είναι τόσο κοινό συναίσθημα που μας φαίνεται φυσιολογικό; Μήπως εμμένουμε στην παλαιομοδίτικη αντίληψη που θέλει το άγχος στα παιδιά ως κάτι που απλώς περιμένουμε να “τους περάσει”; Ή το άγχος τους είναι τελικά κάτι που μας φοβίζει; Μήπως το άγχος των παιδιών προκαλεί και σε εμάς τέτοια ανησυχία που μας καθιστά αδύναμους να τα βοηθήσουμε; Τα επιστημονικά ευρήματα σκιαγραφούν μια διαφορετική πραγματικότητα. Παιδιά που εμφανίζουν συμπτώματα κάποιας αγχώδους διαταραχής φαίνεται πως έχουν δυο και τρεις φορές πιο πολλές πιθανότητες να εκδηλώσουν κάποια αγχώδη διαταραχή κατά την ενήλικη ζωή τους. Πολύ συχνά, τα παιδιά νιώθουν υποτιμητικά και ντρέπονται για το άγχος τους ενώ είναι λιγότερο διεκδικητικά και με τάση για απόσυρση. Θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό πλέον όλα τα παιδιά να ενισχυθούν με τις απαραίτητες δεξιότητες ώστε να ανταπεξέρχονται και να διαχειρίζονται λειτουργικά το άγχος τους- να ενδυναμωθούν και να αποκτήσουν ψυχική ανθεκτικότητα.
Μήπως δεν παίρνουμε το άγχος των παιδιών στα σοβαρά;
